احكام مزارعه ( مسأله 2236 ) : مزارعه چند نوع دارد از آن جمله آنست كه مالك با زارع اتفاق ببندند زمين را در اختيار أو بگذارد ، تا زراعت كند ومقدارى از حاصل آن را به مالك بدهد . ( مسأله 2237 ) : مزارعه چند شرط دارد : ( ( أول ) ) آن كه صاحب زمين به زارع بگويد زمين را براي زراعت به تو واگذار كردم وزارع هم بگويد قبول كردم . يا بدون اين كه حرفى بزنند مالك ، زمين را به زارع به قصد زراعت واگذار كند ، وزارع قبول نمايد . ( ( دوم ) ) صاحب زمين وزارع هر دو بالغ وعاقل باشند وبا قصد واختيار خود مزارعه را انجام دهند ، وسفيه نباشند ، يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند ، وهمچنين بايد مالك مفلس نباشد ، ولى اگر زارع مفلس باشد ، در صورتي كه مزارعه مستلزم تصرف أو در اموالى كه از تصرف در آنها منع شده نباشد اشكال ندارد . ( ( سوم ) ) هر كدام از مالك وزارع از سهمى حاصل زمين ببرند : نصف يا ثلث ومانند اينها ، پس اگر براي هيچ كدام سهمى قرار ندهند يا آن كه مثلا مالك بگويد در اين زمين زراعت كن وهر چه مىخواهى به من بده صحيح نيست وهمچنين است اگر مقدار معينى از حاصل را مثلا ده من فقط براي زارع يا مالك قرار دهند . ( ( چهارم ) ) آن كه بنابر احتياط سهم هر يك مشاع در تمام حاصل زمين باشد ، هر چند اظهر آنست كه اين شرط معتبر نيست ، بنابر اين اگر مالك بگويد در اين زمين زراعت كن ونصف أول آنچه مىرسد مال تو ونصف ديگر مال من مزارعه صحيح است . ( ( پنجم ) ) مدتي را كه بايد زمين در اختيار زارع باشد معين كنند وبايد مدت بقدرى باشد كه در آن مدت بدست آمدن حاصل ممكن باشد ، واگر أول مدت را رو معينى وآخر